Μαρία Θεμιστοκλέους, εθελόντρια

H κολλητή μου, η Παντελίτσα μου

Η πιο δυνατή εικόνα – σαν συνέχεια σε μοντάζ – που μπορώ να σκεφτώ, είναι την Παντελίτσα να με κρατά για να κατέβουμε τα σκαλιά, να μην πέσω. Να μου κρατάει την τσάντα, να μην κουράζομαι. Να με πιάνει αγκαζέ να περάσουμε από τη διάβαση πεζών απέναντι. Ήμουν τότε στα χειρότερά μου από υγεία. Και η Παντελίτσα, κολλητή από τις σπάνιες, ένιωθε την υποχρέωση να με προσέχει. Από αγάπη. Από άδολη αγάπη τόσο αυθεντική όσο και η ανόθευτη ψυχή της.

Και όση ώρα σκέφτομαι και γράφω μου ’ρχονται κι άλλα. Οι εικόνες βάλθηκαν να διαψεύσουν η μια την άλλη φωνάζοντας «εγώ είμαι η δυνατότερη». Και τότε ανοίγει ένα παράθυρο και τη βλέπω να ξεπροβάλλει με τις φίλες της στο σπιτάκι τους της επανένταξης που το λένε […..] και μένουν εκεί πέντε κοπέλες σαν οικογένεια. Σπιτάκι και κάποτε σπιτούι το αποκαλεί για να είμαστε ακριβείς η Παντελίτσα. Το σπίτι είναι μεγάλο κι άνετο και προσαρμοσμένο στις ανάγκες των ενοίκων του, με τους κοινόχρηστους χώρους της παρέας, των δραστηριοτήτων και του φαγητού και με πέντε υπνοδωμάτια, ένα για την καθεμιά.

Η εικόνα με το παράθυρο που ανοίγει και τις φίλες που ξεπροβάλλουν ανάγεται στην πιο τρομακτική για την ανθρωπότητα στο σύνολό της περίοδο του τελευταίου μισού αιώνα και κάτι, για την οποία μπορώ να μιλώ και να απεχθάνομαι σαν τον χειρότερο ζωντανό εφιάλτη.

Το απεχθές πρόσωπο του κορωνοϊού, όπως το γνώρισε όλος ο κόσμος, η Παντελίτσα κι εγώ το αντικρύσαμε από το παράθυρο που βλέπει στον δρόμο. «Είμαστε έξω, ανοίξετε», τηλεφώνησα στη φροντίστρια, το τζάμι άνοιξε, ο γιος μου ο [Μ….] που οδηγούσε – ήμουν τότε χειρουργημένη και δεν είχα ακόμα πιάσει αυτοκίνητο –  βγήκε κι άρχισε να χαιρετά μια – μια τις κοπέλες της [……..] με τις συστάσεις να γίνονται εξ αποστάσεως, εκείνες μέσα, εμείς ούτε καν στο κηπάκι, από το δρόμο και πέρα. Σε περίοπτη θέση να μην της κρύβει τη θέα καμιά, η Παντελίτσα, στο κάτω – κάτω ήμουν η δική της κολλητή που ξόδεψε το μήνυμα της μέρας για τη διαδρομή […….]με κίνδυνο να υπερβεί τη νόμιμη διάρκεια της μετακίνησης και να βρεθεί υπόλογη έναντι του νόμου μαζί με τον [Μ……] που είπε να κάνει το καλό, να μη βρεθεί κι όλας μπλεγμένος!

Δεν πήγαμε, φυσικά, περίπατο με τη φίλη μου την Παντελίτσα εκείνη τη μέρα, καθότι ο φόβος φέρνει κόλαση και σε τέτοια κατάσταση ζούσαμε, ο Κορωνοϊός, έλεγαν, δεν σηκώνει παλικαριές. Ανταλλάξαμε, αναγκαστικά, τα νέα μας από μακριά. Δυο ανάσες το παράθυρο, μια το κηπάκι, ο δρόμος κι εμείς να παλεύουμε να εξηγηθούμε. Είχαμε πει πως, πού θα πάει, θα τελειώσει κι αυτό, αν και δεν ξέραμε αν όντως θα τελείωνε και πότε, δώσαμε την υπόσχεση πως θα τα λέγαμε ξανά, αν χρειαζόταν και πάλι από το παράθυρο και αρχίσαμε να στέλλουμε φιλιά: «Γεια σας κοπέλες, Παντελίτσα μου θα ξανάρθω».

Όμως η φιλενάδα μου την τελευταία ατάκα την πετά εκεί που δεν την περιμένεις, συχνά στο τέλος μιας συνάντησης στην οποία θέλει να δώσει έστω και λίγη παράταση. «Κυρία [Μ……] αγαπώ σε, εκτιμώ σε τζαι θα παρακαλέσω ’πόψε στην προσευχή μου για ’σένα». Περιττό να πω ότι έμεινα στήλη άλατος εγώ, από δίπλα και ο […….], που έκαμε μια στροφή στα γρήγορα, να μη τον δούμε που συγκινήθηκε, από τη μια οι κοπέλες της [……]και από την άλλη η μάνα του με τις μετεγχειρητικές της ευαισθησίες.

«Κι εγώ Παντελίτσα μου κι εγώ σ’ αγαπώ ως τον ουρανό να ξέρεις και σ’ ευχαριστώ». Δεν είναι πολλές οι φίλες και γενικά οι άνθρωποι που μας έχουν στις προσευχές τους και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους προσέχουμε για να τους έχουμε σαν πολύτιμα τεκμήρια πως μπορεί η μέρα μας να ομορφύνει με μια συνάντηση, με μια προσευχή και μ’ ένα σ’ αγαπώ ειπωμένο ακόμα και πολλές ανάσες μακριά, φτάνει να έχουμε ένα παράθυρο ανοιχτό.